Uranometria 2000.0

Uit Astrowiki
Ga naar: navigatie, zoeken

Beschrijving[bewerken]

Uranometria.gif

Deze deepsky-atlas bestaat uit drie delen: de eerste twee bevatten het eigenlijke kaartenmateriaal. Deel 1 bevat kaarten van de noordelijke hemisfeer tot en met declinatie -6, deel 2 de zuidelijke hemisfeer tot en met declinatie +6. Het derde deel is een catalogus van de getoonde objecten. De naam Uranometria is een hergebruik van de naam die Johann Bayer (1572-1625) aan zijn eigen atlas (1603) had gegeven, gebruik makend van de observaties van Tycho Brahe, een Deense astronoom die ongeveer dertig jaar eerder leefde.

Ieder kaartenboek bevat 120 kaarten. Gelukkig zijn ze doorlopend genummerd. Deel 1 bevat de kaarten 1-120, deel 2 de nummers 101-220. Het gebied rondom de equator kun je aldus in beide delen vinden. Iedere kaart bestaat uit twee pagina's. De schaal is 1.85 cm per graad declinatie. Verder zijn er 26 detailkaarten die tot en met magnitude 12 gaan. (Deel 1 bevat de detailkaarten A1-A16, deel 2 A14-A26.)

De doorlopende nummering maakte dat men maar één groep indexen hoefde te maken, die vanzelfsprekend in beide delen is afgedrukt. Niet alleen de indexen staan in beide delen maar ook de inleiding en de overzichtskaarten. Achterin deel 2 is een mapje met drie transparante sheets met gradenverdelingen en enkele oculairgezichtsvelden (vanaf een cirkel van 15' tot en met een Telrad 4°)

De kaarten tonen gezamenlijk 280.035 sterren uit de Hipparcos/Tycho-catalogus tot een magnitude 9.75.Meer dan 6300 daarvan zijn als variabel gekenmerkt. De inleiding vermeldt nadrukkelijk dat hierbij niet naar volledigheid gestreefd is. Hetzelfde geldt voor de dubbelsterren, waarbij ik geen opgave van het aantal heb kunnen vinden.

Er zijn meer dan 30.000 DSO's afgdrukt, waaronder 25.895 sterrenstelsels met een magnitude groter dan 15 of met een grootste as van minimaal 15 boogminuten. Echter alle NGC's zijn aangegeven ongeacht magnitude of grootte! Verder zijn te vinden: 671 galaxyclusyters, 1617 open sterrenhopen, 170 bolhopen, 14 sterrenwolken (zoals M24), 377 heldere nevels, 367 donkere nevels en 1144 planetaire nevels. Ook enkele radiobronnen, X-ray-bronnen en Quasars zijn aangegeven.

Een gratis alternatief is de atlas van Taki, die de zelfde objecten weergeeft en ook tot de zelfde magnitude gaat. Hoewel gratis moeten de kaarten eerst uitgeprint worden.

Inhoudsopgave[bewerken]

- (Short Map) Index (grove overzichtskaarten in vier delen tot en met magnitude 5.5)

- Constellation Summary

- Uronmetria Star Map (overzichtskaarten tot en met magnitude 6.5)

- Acknowledgments

- Introduction

- Atlas (deel 1: map 1-120, A1-A16, deel 2: map 101-220, A14-A26)

- Star Names (NB in deel 2 Named Stars genoemd!)

- Bayer Stars

- Common Names

- Messier Objects

- NGC-IC Objects


Mijn mening[bewerken]

Een prachtig uitgevoerde atlas met alles er in wat je maar wensen kunt voor de bezitter van een middelgrote kijker. Het is echter geen atlas om mee te nemen in het veld, daarvoor zijn de delen te veel "boek". Ze zijn niet geheel open te klappen en plat te leggen en zeker niet in een hand vast te houden.

Wel is het een atlas die prima gebruikt kan worden bij de voorbereidingen van een waarneemsessie, of juist er na om een en ander nog eens te controleren.


Samenvatting[bewerken]

+ Duidelijke kaarten.

+ De delen 1 en 2 (kaarten) vormen een compleet geheel met deel 3 (catalogus).


- Engelse taal.

- Niet handzaam.


Score voor beginners: 7

Score voor gevorderden: 8


Algemene informatie[bewerken]

Titel: Uranometria 2000.0 Deep Sky Atlas

Auteur: Tirion, Rappaport, Remaklus

Uitvoering: gebonden (drie delen)

Pagina's: xxvi+ 308, xxvi+ 306, iv + 538

Taal: Engels

Uitgever: Willmann-Bell

Publicatiejaar: 2001

ISBN: deel 1: 0-943396-71-9

ISBN: deel 2: 0-943396-72-7

ISBN: deel 3: 0-943396-73-5

--Hyperion 30 mei 2007 10:23 (CEST)