Mercurius

Uit Astrowiki
Ga naar: navigatie, zoeken

Mercurius.jpg


Mercurius is de planeet die het dichtste bij de zon staat en heeft geen satellieten (manen). Zijn gemiddelde afstand bedraagt ongeveer 57,9 miljoen afstand. Nu Pluto officieel geen planeet meer is, is Mercurius tevens de kleinste planeet in ons zonnestelsel. De diameter bedraagt 4.878 km. De omloop is erg excentrisch. In het perihelium is Mercurius maar 46 miljoen kilometer van de zon verwijderd, terwijl dit in het aphelium 70 miljoen kilometer bedraagt.


De Romeinen hebben deze planeet Mercurius genoemd, naar de god van de handel, omdat deze zo snel langs de hemel beweegt. De omlooptijd rond de zon bedraagt slechts 88 dagen en de rotatietijd 56 dagen. De Grieken gaven Mercurius twee namen: Hermes voor de verschijning van avondster, en Apollo voor verschijning als ochtendster.


Mercurius is slechts één keer bezocht door een ruimtevaartuig: de Mariner 10, die drie keer langs de planeet vloog in 1973 en 1974. Het ruimtevaartuig heeft 45% van het oppervlak van de planeet in kaart gebracht. Radarobservaties van de Noordpool tonen sporen van waterijs aan op plekken waar de zon niet schijnt.


Mariner-10 image.jpg


De temperatuurvariaties zijn het grootste van ons hele zonnestelsel. In de nacht kan de temperatuur dalen tot -180 graden Celcius terwijl overdag de temperatuur +430 graden kan bedragen. Mercurius heeft geen echte atmosfeer, deze is 100 miljard maal kleiner dan die van de aarde.


De planeet heeft een bekraterd landschap, te vergelijken met onze maan. De grootst herkenbare structuur is Caloris Basin, waarvan de diameter ongeveer 1.300 kilometer bedraagt. Caloris Basin is ontstaan door een enorme inslag.


Mercurius heeft geen vulkanisme, maar die is er waarschijnlijk wel geweest. Ook kent de planeet geen plaattektoniek. Het magnetisch veld bedraagt slechts 1% van dat van de aarde.


De planeet kent een grote ijzeren kern van 1.800 tot 1.900 kilometer in doorsnede die verantwoordelijk is voor 80% van de massa van de planeet. De silicaten buitenlaag is slechts 500 tot 600 kilometer dik. De korst is heel dun.


Mercurius kern.JPG


Mercurius is het moeilijk zichtbaar. Het beste is hij te zien in de schemering met een verrekijker of zelfs met het blote oog.



Demelza Ramakers (9 november 2006)