Eclipsreis Turkije 2006 (Verslag Demelza)

Uit Astrowiki
Ga naar: navigatie, zoeken

Zaterdag 25 maart[bewerken]

Na een rustige rit over de Belgische autosnelweg van anderhalf uur kwam ik aan op het vliegveld in Brussel. Binnen zat Christiaan al te wachten. Nadat we de kaartjes zijn gaan ophalen bij de bali van Corendon, konden we gaan inchecken. Inmiddels stond er al een hele rij wachtenden, waaronder een hoop eclipsgangers. Na het inchecken zijn we door de douane naar de gate gegaan. Niet lang daarna konden we het vliegtuig in. Het vliegtuig zag er oud en krakkemikkig uit. Je moest als sardientjes in blik heel dicht naast elkaar zitten en je had geen ruimte om je te bewegen, laat staan dat je kon slapen. Ik voelde me ook niet echt veilig. De berichten van de stewardessen die door de luidspreker werden aangekondigd waren niet te verstaan. De vlucht van 3,5 uur duurde ook echt veel te lang. Uiteindelijk landden we dan toch heel in Antalya.


Met busjes werden we van het vliegtuig naar de douane gebracht en vervolgens naar het hotel. Nadat de reisleider in de bus even de eclips ter sprake gebracht te had, bleek het hele busje vol te zitten met eclipsgangers. Zo ontmoetten we Bart.


Side is erg toeristisch en buiten de hotels, restaurants en winkeltjes is er weinig te doen. Het strand was zwaar vervuild en het water zag er niet al te fris uit. Er waren kunstmatige duinen, gemaakt van afval, beton en een laagje zand.


Zondag 26 maart[bewerken]

Met de Dolmus (busje) zijn Bart, Christiaan en ik naar het oude gedeelte van Side gegaan. Het eerste (en enige) wat we zagen waren toeristen en heel veel winkeltjes. Eerst naar de Apollotempel gegaan waar aanstaande woensdag een of ander vaag eclips-evenement georganiseerd wordt, compleet met live-muziek. Helaas staat er nog maar een klein gedeelte van de tempel rechtop. Over het hele plein liggen brokstukken marmer van de tempel verspreid. Op sommige stenen staat met een zwarte markeerstift groot een nummer gekalkt... Toeristen en kinderen kunnen zo over de eeuwenoude resten van de tempel klimmen als ze dat zouden willen (en dat willen ze wel). De grootste nachtmerrie van archeologen!

100 1401.JPG Apollo.JPG


Bij daglicht ziet de zee er een stuk vriendelijker uit. Overal liggen vissersbootjes aangemeerd, klaar om weer uit te varen. Het strand ziet er hier ook niet zo vies uit als in de buurt van ons hotel.


Met de Dolmus zijn we weer terug naar het hotel gegaan waar we lekker lui in de ligstoelen bij het zwembad gingen liggen (hoezo toeristen?). Er loopt hier een of andere gladde kerel rond in een rode korte broek die ons de hele tijd probeert over te halen om mee te doen met een darttournooi of iets anders interactiefs. Hij blijkt maar niet te snappen dat we daar geen trek in hebben en blijft vragen. Nadat de boodschap eindelijk is doorgekomen loopt hij met een beteuterd gezicht weg.


Maandag 27 maart[bewerken]

Vannacht zijn Norbert, Harro en het sterrenwachtclubje aangekomen. Na het ontbijt hebben we wat bij het zwembad gehangen. Christiaan besloot om met wat anderen een auto te huren om een geschikte locatie te vinden waar we woensdag de eclips goed kunnen bekijken. Bart bleef bij het zwembad en ik ben met Norbert en Martin gaan lunchen in het restaurantje waar we gisteravond gegeten hebben. Daarna zijn we naar het oude gedeelte van Side gegaan waar we wat rondgelopen hebben en uiteindelijk een internetcafé vonden.


Met de Dolmus zijn we weer terug naar het hotel gegaan waar meneer de animator in zijn korte rode broek nogmaals probeerde of we niet wilden mee darten in een tournooi van toeristen. Hij houdt stug vol. Uiteindelijk droop hij weer met een lang gezicht af.


Om 20:00 uur zijn Roel en Maayke naar ons hotel gekomen waar de telescopen meteen buiten gezet werden en er nog even werd waargenomen. Er is veel lichtvervuiling van de hotels hier, inclusief vuurwerk en een megasterke bundel discolicht die over de hele hemel van links naar rechts bewoog. Ik heb toch nog even Saturnus kunnen bewonderen. Niet veel later werd de boel weer ingepakt en zijn we naar binnen gegaan waar we nog lang nagepraat hebben.

Accessoires.JPG


Helaas is er vandaag geen geschikte plek gevonden voor woensdag. Daarom gaan we morgen langs het hotel van Roel en Maayke. Daar schijnt er wel een goede plek te zijn.


Dinsdag 28 maart[bewerken]

Vandaag wederom niet veel gedaan. We hebben lekker bij het zwembad gehangen met Duitse muziek op de achtergrond. Een paar anderen stonden hun telescoop te testen tussen de poepbruine toeristen. Al snel kwamen er eclipsgangers uit het niets te voorschijn en schaarden zich om de telescoop. De animatiepimp in de rode korte broek was eindelijk tot de conclusie gekomen dat wij niet te porren zijn voor zijn interactieve spelletjes. Dus probeerde hij eclipsbrilletjes aan ons te slijten... Uiteraard had iedereen die zelf al bij zich.

Nerden.JPG


Wat roodverbrande uurtjes later zijn we gaan lunchen waarna we een redelijk lange strandwandeling maakten over het strand aan de andere kant van Side naar het hotel van Roel en Maayke. Roel heeft voor morgen een perfecte plek gevonden om naar de eclips te kijken: recht voor je de zee, onder je het strand en achter je de oude ruïnes. Mooier kon ik het me niet bedenken. We zullen alleen vroeg moeten opstaan, want ik ben bang dat wij niet de enigen zijn die deze plek gevonden hebben. Ik geloof zelfs dat er een aantal op het strand zullen overnachten om het beste plekje te hebben!


Het viel me trouwens op dat de toeristen van de aardbodem lijken te zijn verdwenen. Overal zag je mensen die overduidelijk voor de eclips komen. De animatiekerel in de rode broek vond dat niet leuk, vooral niet omdat hij voor fakir ging spelen en niemand naar hem wilde gaan kijken.


Woensdag 29 maart (eclipsdag)[bewerken]

Na het ontbijt zijn we direct met de Dolmus naar hét plekje gegaan waar we Roel en Maayke troffen. Ons territorium werd goed afgebakend met de gehuurde jeep van Harro en telescopen. Het duurde niet lang voor de hele omgeving zwart zag van de eclipsgangers, bewapend met de grootste telescopen.


Na een tijdje begon dan eindelijk het eerste contact met de maan. Heel langzaam schoof van rechts onder de maan voor de zon. In de hitte en brandende zon zette meteen iedereen zijn of haar eclipsbrilletje op om te kunnen kijken. Roel schakelde zijn videocamera in en Christiaan zijn fototoestel. Harro was van plan om Vulcanoïden (planeten voor de baan van Mercurius) te spotten en ook hij was druk bezig met zijn voorbereidingen.


Niet veel later begon het te schemeren. Er hing een hele onnatuurlijke gloed in de lucht, waardoor je het gevoel zou kunnen krijgen dat er iets onnatuurlijks aan de hand is. Door de telescopen waren prachtige zonnevlekken zichtbaar die dan ook veelvuldig zijn vastgelegd op foto's. Ook zonnevlammen waren goed te zien.


Het begon koud te worden en er stak een stevige wind op. Dit schijnt allemaal bij de eclips te horen en wordt 'eclipsbries' genoemd. De astrofotograaf naast me bekende dat dit echter geen bries meer genoemd kon worden. Jammer genoeg had ik geen dikke fleecetrui bij me. Had niet gedacht dat ik die nodig zou hebben. De toeristen die onder op het strand lagen te zonnen waren met de noorderzon vertrokken.

Eclips nop.JPG Eclips brinx.JPG


Plotseling ging alles heel snel. Je zag met je eigen ogen dat het licht steeds sneller minder werd en een hele vreemde kleur kreeg. Iedereen zette zijn zonnenbril en eclipsbrilletje af om alles goed te kunnen zien. Plotseling kwam er een dichte, zwarte muur onze kant op geraast. De maan schoof voor de zon en er was een prachtige diamanten ring zichtbaar. Iedereen barste in gejuich uit. Het was een emotioneel en prachtig moment. Een zwarte lucht vol sterren en planeten was met het blote oog zichtbaar en met voor ons een grote ring van vuur. Ik kan dit moment heel moeilijk omschrijven. Het was zo creepy, zo mooi, zo bijzonder en zo emotioneel tegelijk! Mensen maakten foto's en je zag een zee van flitslichten.

Eclips.JPG


Na een dikke drie minuten werd de tweede diamanten ring zichtbaar waarna de maan weer langzaam van de zon schoof. Er zijn veel prachtige foto's gemaakt waar veel details op zichtbaar zijn. Roel heeft zelfs een prachtige video gemaakt! Langzaam werd het weer lichter en de warmte kwam terug. De wind ging een stuk minder hard waaien en de eclipsgangers gingen naar huis.


Het hele fenomeen is zeer moeilijk te omschrijven en geen foto zal onze ervaring beschrijven. Je moet dit echt meegemaakt hebben, wil je het écht begrijpen.


Na afloop zijn we nog wat gaan drinken. De eclips was natuurlijk gespreksonderwerp nummer 1! Harro, die de apparatuur naar het hotel bracht, kwam wat later en in zijn jeep gingen we terug naar het hotel. Hij heeft nog even zijn Turkse rijvaardigheid laten zien, en ik was blij dat het niet erg druk was op de weg.


In het hotel stond het nieuws aan waar de eclips natuurlijk uitgebreid aan bod kwam. Ze lieten de Apollotempel zien, waar het zo ontzettend druk was dat er niemand meer bij paste. Strijkers speelden een bijpassend nummer tijdens de verduistering en er waren zelfs mensen die gingen mediteren. Alsof je niets anders te doen hebt op zo'n moment. s' Avonds hebben we nog uitgebreid nagepraat en foto's bekeken. Harro was driftig op zoek naar zijn Vulcanoïden en ik hoop dat hij wat zal vinden.


Donderdag 30 maart[bewerken]

Vannacht afscheid genomen van iedereen. Ik zal de eerste zijn die vertrekt. Om 2:30 uur werd ik opgehaald door een busje van Corendon, dat ik helemaal voor mezelf had. Ik was doodmoe van de slaap en door alle indrukken die ik gisteren heb opgedaan en wilde dus dolgraag slapen. Helaas was dat onmogelijk door de slechte wegen vol kuilen en gaten.


Rond 6:00 uur vertrok eindelijk het vliegtuig. Godzijdank was het een vliegtuig van een andere maatschappij: Sky Air. Het zag er erg goed uit en er waren meer stewardessen aan boord. Ik had een stoel aan het gangpad, waardoor ik wéér niet in slaap kon komen, omdat je anders je hoofd stootte aan voorbij komende cateringskarretjes.


Na 4 uur probeerde de piloot te landen, wat maar niet wilde lukken. Er hing een dikke bewolking boven Dusseldorf, die bijna de grond raakte. De regen kwam met bakken de lucht uit gevallen. Steeds als de piloot aanstalte maakte om te landen, trok hij toch maar weer op om een beter moment af te wachten. Uiteindelijk zijn we heel geland en de piloot kreeg een welverdiend aplaus.


Terugkijkend op dit reisje heb ik de smaak goed te pakken. De eclips zelf is met geen pen te beschrijven, dat is iets dat iedereen minimaal een keer in zijn leven meegemaakt moet hebben.


Demelza Ramakers (1 novemer 2006)